Bir sabah, sıcak bir kahve eşliğinde pencereden dışarıya bakarken, hayatın bazen ne kadar boş olduğunu düşündüm. İçinde kaybolduğum duygular ve düşünceler, bana birazdan anlatacağım bir hikâyeyi hatırlattı. İki insan, bir başka dünyada, bir başka zaman diliminde yaşıyor gibiydiler. Birinin gözlerinde çözüm arayışı, diğerinin gözlerinde ise empati vardı. İkisi de aynı yolda yürüyordu, ama biri daha hızlı, diğeri ise daha derin duygularla ilerliyordu. Bu hikâye, bazen başkalarına çok yakın, bazen ise çok uzak hissedebileceğimiz bir yolculuğu anlatıyor: Hava boşluklarını. Hava Boşlukları: İki Farklı Perspektifin Buluşması Ahmet ve Elif, yıllardır birbirlerini tanıyordu. Ahmet bir mühendis, Elif ise bir psikologdu. Bir gün, birbirlerinden…
8 Yorum