KKM ne zaman sona erecek? İçimde büyüyen sessiz soru
Gifmania okurlarına özel hazırlanan bu içerikte “KKM ne zaman sona erecek” hakkında en önemli detayları derledik.
Kayseri’de kış her zamanki gibi sertti. Camın kenarına oturup dışarıya baktığımda, sokak lambalarının altında uçuşan kar taneleri bile sanki acele ediyordu. Ben ise acele etmiyordum; daha doğrusu edemiyordum. Elimde yarım kalmış bir kahve, masanın üzerinde açık bir defter… Ve sayfanın tam ortasında aynı cümle: “KKM ne zaman sona erecek?”
Bunu yazarken bile içimde garip bir sıkışma vardı. Çünkü bu soru sadece ekonomiyle ilgili değildi benim için. Biraz gelecekle, biraz da güvenle ilgiliydi. 25 yaşında bir insanın hayatında “güven” kelimesi hâlâ çok kırılgan bir yerde duruyor.
Gece yarısı defterime düşen notlar
O gece uyuyamamıştım. Telefonu elime alıp haberleri kaydırırken sürekli aynı kelime karşıma çıkıyordu: KKM. Kur korumalı mevduat. Sanki herkes bir şey biliyor ama kimse tam olarak söylemiyordu.
Defterime şunu yazmışım:
“Eğer KKM biterse ne olacak? İnsanlar sabah uyandığında neye güvenecek?”
Sonra durup kendi kendime gülmüştüm. Çünkü bu soruyu yazarken aslında ekonomiyi değil, kendi içimdeki belirsizliği anlatıyordum.
Kayseri’nin o sessiz gecelerinde insan kendi düşüncelerini daha yüksek sesle duyar. Dışarıda rüzgar uğuldar, içeride kafanın içi.
Ve o gece ilk kez şunu düşündüm: Belki de “KKM ne zaman sona erecek?” sorusu sadece finans haberlerinin değil, bizim günlük kaygılarımızın da bir parçasıydı.
Banka sırasındaki sessiz kalabalık
Ertesi gün çarşıya indim. Bir işim vardı bankada. İçeri girdiğimde o tanıdık atmosfer… Plastik koltuklar, numara ekranı, herkesin yüzünde aynı ifade: bekleme sabrı ile umutsuzluk arası bir şey.
Yanımda oturan amca kendi kendine mırıldanıyordu:
“Ne olacak bu işin sonu, KKM ne zaman sona erecek belli değil ki…”
İçimden bir şey kıpırdadı. Çünkü aynı soruyu ben de günlerdir taşıyordum ama ilk kez bir başkasının ağzından duyuyordum. Sanki görünmez bir bağ kurulmuştu aramızda.
Bankadaki herkesin ortak bir dili vardı aslında: beklemek.
Numaram yandığında işlemlerimi yaptım ama çıkarken fark ettim ki asıl işlem içeride değil, zihnimde olmuştu. İnsanlar sadece para değil, belirsizlik de taşıyordu.
Arkadaş sohbeti: kahve masasında ekonomi konuşmak
Akşamüzeri arkadaşlarla buluştuk. Kayseri’de soğuk günlerde kahve içmek bir ritüeldir. Buhar camı buğulandırır, dışarıdaki dünya biraz daha uzaklaşır.
Masada konular döndü dolaştı yine aynı yere geldi.
Bir arkadaşım, “Bu KKM işi ne zaman bitecek acaba?” dedi.
Diğeri daha alaycıydı: “Biterse hepimiz uçacağız mı, yoksa daha mı kötü olacak?”
Gülümsedik ama içten içe kimse gerçekten gülmüyordu.
Ben o sırada bardağımla oynuyordum. İçimdeki düşünce daha netleşiyordu:
“KKM ne zaman sona erecek?” sorusu aslında “ben ne zaman rahat edeceğim?” sorusuna dönüşmüştü.
Bunu sesli söylemedim. Ama sanırım yüzüm ele verdi.
İnsanların konuşmadığı şeyler daha çok yer kaplar
Masada konuşulanlardan çok konuşulmayanlar vardı. Kimse açıkça söylemiyordu ama herkes aynı şeyi hissediyordu: gelecek biraz flu.
Ve o fluluk, insanın kahvesine bile siniyor.
Evde sessizlik ve aile sohbetleri
Eve döndüğümde annem mutfaktaydı. Tencere sesi, televizyonun düşük sesi ve evin o tanıdık kokusu… Güven hissi gibi.
Babam salonda haberleri izliyordu. Ses biraz yüksekti. Ekonomiden bahsediliyordu yine. KKM, döviz, faiz…
Tam o sırada babam bana döndü:
“Sen biliyorsundur, KKM ne zaman sona erecek diyorlar ya, ne olacak sence?”
Bir an durdum.
Çünkü bu soru artık sadece benim iç sesim değildi. Evimizin ortasına kadar girmişti.
Omuz silktim. “Bilmiyorum,” dedim. Ama bu “bilmiyorum” çok katmanlıydı. İçinde hem ekonomi vardı, hem hayat, hem de geleceğe dair hafif bir korku.
Annem çay doldururken sessizce ekledi:
“Eskiden bu kadar düşünmezdik sanki.”
İşte o cümle, günün en ağır cümlesiydi.
Şehrin üstüne çöken düşünceler
O gece dışarı çıktım. Kayseri’nin soğuğu insanın yüzüne tokat gibi çarpar. Yürürken nefesimin buharı sokak lambalarına karışıyordu.
Kafamın içinde aynı cümle dönüp duruyordu:
KKM ne zaman sona erecek?
Ama artık bu bir haber başlığı gibi değil, bir bekleyiş gibi geliyordu. Sanki biri kapıyı çalmış da içeridekiler açıp açmamakta kararsız kalmış gibi.
Kendi kendime konuşmaya başladım:
“Bittiğinde ne olacak gerçekten? Her şey bir anda mı değişecek? Yoksa hiçbir şey değişmemiş gibi mi devam edecek?”
Cevap yoktu. Sadece ayak seslerim.
Bir sabah, değişmeyen ama farklı hissettiren şeyler
Bir sabah uyandığımda hava daha açıktı. Kar durmuştu. Ama içimdeki soru durmuyordu.
Telefonu açtım, yine haberler. Aynı konu. Aynı başlıklar. Aynı belirsizlik.
Ama bu sefer farklı bir şey hissettim. Sanki soru artık beni korkutmuyordu. Sadece yanımda duran bir şeydi.
KKM ne zaman sona erecek?
Bu cümle artık bir tehdit değil, bir merak gibi geliyordu.
İçimde büyüyen alışma hali
İnsan bazen belirsizliğe bile alışıyor. Bunu fark etmek biraz tuhaf. Ama gerçek.
Ben de fark etmeden bu soruyla yaşamayı öğrenmişim. Defterime tekrar yazdım:
“Belki de önemli olan ne zaman sona ereceği değil, biz onunla yaşarken neye dönüştüğümüz.”
Kalem elimde durdu bir süre.
Dışarıdan bakınca sıradan bir gün gibiydi. Ama içimde küçük bir şey değişmişti. Belki de büyümek dedikleri şey buydu: soruların kaybolmaması ama insanın onlarla barışması.
Sonra gelen küçük bir farkındalık
Bir gün yine arkadaşlarla otururken konu yine döndü dolaştı KKM’ye geldi. Bu sefer farklıydı. Kimse panik yapmıyordu.
Sadece konuşuyorduk.
Bir arkadaşım dedi ki:
“Belki de KKM ne zaman sona erecek diye sormak yerine, neye dönüşeceğini sormalıyız.”
O an kafamda bir şey yerine oturdu.
Gerçekten de mesele bitiş değilmiş gibi hissettim. Daha çok dönüşüm gibi.
İçimde kalan son düşünce
Gece eve döndüğümde defterimi açtım. Sayfanın en üstüne tekrar yazdım:
“KKM ne zaman sona erecek?”
Ama bu kez altına bir şey daha ekledim:
“Bilmiyorum. Ama artık korkmuyorum.”
Kayseri’nin soğuğu camdan içeri sızarken, ilk kez belirsizliğin içinde biraz huzur hissettim.
Çünkü bazı soruların cevabı zamanla değil, insanın içinde değişiyordu.
Benzer Konular: Kediler öldüğü zaman nereye gider ?