Karot değeri en az kaç olmalı ?

Merhaba! Gifmania sayfasının bu haftaki konusu “Karot değeri en az kaç olmalı”. Umarız faydalı bulursunuz!

Betonun İçinden Gelen Ses

Sabahın erken saatleri… Kayseri’de kışın o sert, keskin soğuğu insanın yüzüne tokat gibi çarpıyor. Gözlerimi açtığımda odanın camı buğulanmıştı. Dışarıdan gelen sessizlik bile ağırdı. O gün içimde tuhaf bir sıkışma vardı; sanki gün bana bir şey öğretecekti ama ben henüz ne olduğunu bilmiyordum.

Günlüğümü açtım. Yazmak hep kaçışım olmuştu. Kelimeler, kafamın içindeki gürültüyü susturmanın tek yoluydu. Ama o sabah yazdığım ilk cümle bile titriyordu.

“Bugün şantiyeye gideceğim. Karot değeri en az kaç olmalı sorusunun cevabını öğrenmek için değil sadece, biraz da kendimi anlamak için.”

Bu cümleyi yazarken bile ne demek istediğimi tam bilmiyordum. Ama içimde bir şey, o sorunun basit bir teknik detaydan çok daha fazlası olduğunu fısıldıyordu.

Şantiye: Toz, Soğuk ve Sessiz Gerçekler

Şantiyeye vardığımda her şey düşündüğümden daha sertti. Betonun gri yüzeyi, gökyüzünün solgunluğu ile birleşmişti. İş makinelerinin sesi, insanın düşüncelerini bile bastırıyordu. Orada çalışan insanların yüzlerinde yorgunluk vardı ama aynı zamanda garip bir alışkanlık da… Sanki bu sertliğe çoktan teslim olmuşlardı.

Yanımda mühendis abi vardı. Ona staj için gelmiştim. İlk günüm sayılırdı. Bana gösterdiği ilk şey, yeni dökülmüş bir beton kolondu.

“Bunun içinden karot alacağız,” dedi.

O an içimde bir ürperti oldu. Betonun içinden bir parça koparmak… Garip bir şekilde bana acı verici geldi. Sanki bir şeyin kalbine dokunuyorduk.

Dayanamayıp sordum:

“Karot değeri en az kaç olmalı abi?”

Bana kısa bir bakış attı. Sanki bu soruyu çok duymuş ama her seferinde farklı bir cevap vermek zorundaymış gibi durdu.

“Projeye göre değişir,” dedi. “Ama genelde kritik yapılarda 25 MPa altı istenmez.”

O an 25 MPa sadece bir sayı değildi artık. İçimde bir yere oturdu. Bir sınır gibi… Altına düşersen güvensizlik, üstüne çıkarsan rahatlık.

Ama neden bilmiyorum, o sayı bana sadece teknik bir eşik gibi gelmedi. İnsan hayatıyla bağlantılı bir çizgi gibi hissettirdi.

Beton Delinirken İçimde Bir Şey Kırıldı

Karot makinesi çalıştırıldığında çıkan ses, beynimin içine kadar işledi. Beton yavaş yavaş delinmeye başladı. O sırada garip bir şekilde içim sıkıştı. Sanki o kolon sadece beton değilmiş gibi… Sanki içinde bir hikâye taşıyormuş gibi.

Yanımda duran usta, işi sıradan bir işlem gibi yapıyordu. Ama ben izlerken içimden bir şey kopuyordu.

“Bu kolonun karot değeri en az kaç olmalı?” diye tekrar düşündüm.

Bir sayıydı sadece. Ama o sayı, insanların yaşayacağı bir binanın ayakta kalıp kalmayacağını belirliyordu.

O an düşündüm: İnsan hayatı bazen bir rakama mı sıkışıyordu gerçekten?

Bu düşünce beni rahatsız etti. Ama aynı zamanda büyüledi.

Akşam: Şehirle Baş Başa Kalan Düşünceler

Şantiyeden çıktığımda Kayseri’nin akşamı çökmüştü. Gökyüzü kurşuni bir renge dönmüştü. Ellerim cebimde yürürken kulaklarımda hâlâ o matkap sesi vardı.

Otobüse bindim. Cam kenarına oturdum. Dışarıdaki ışıklar titriyordu. O an içimde garip bir boşluk hissettim. Ne hayal kırıklığıydı tam olarak, ne de öfke… Daha çok arada kalmış bir şeydi.

Günlüğümü açtım.

“Bugün betonun içinden bir parça alındı. Ve ben ilk kez bir yapının içinin aslında ne kadar kırılgan olabileceğini düşündüm.”

Kalemim durdu.

Sonra şunu yazdım:

“Karot değeri en az kaç olmalı diye sordum. Çünkü içimde de bir şeyin en az ne kadar güçlü olması gerektiğini bilmiyorum.”

Hatıralar ve Babamın Sessizliği

Eve döndüğümde babam mutfakta çay içiyordu. O da yıllarca inşaatlarda çalışmıştı ama mühendis değildi. Daha çok “usta” diye bilinen o eski nesilden.

Onun yanında oturdum. Uzun süre konuşmadık. O sessizlik bana her şeyi anlatıyordu zaten.